OD!

Bir seher vakti yaşandı her şey,

gönlümden süzülen aşk damlalarının,

gözümden süzülen yaş damlalarına karıştığı vakitlerdi.

~

Ne aşk ne de yaş vaktiydi üstelik,

ne de hazırlıksız yakalandım yokluğuna.

Hem her yer dağınık! Biraz toplasam fena mı olurdu?

olmadı! Yokluğunda dağılan düşüncelerimi toplamaya yetmedi zaman.

~

Bir seher vakti yandı her şey. Sen, ben, hatıralar…

Üzülen ben oldum yokluğunun yarasında,

küstüğüm gecelerin en kuytu yamacında.

~

Ne üzülmenin, ne de küsmenin vaktiydi üstelik,

hem gözyaşlarım da dindirmiyor artık hasretini.

Karanlığın sabaha en yakın durağında,

süzülen tek heceydin sen dudağımda.

Vakit doldu! Sen gittin, aşk kaldı geriye…

~

Bir seher vakti durdu zaman,

özümden süzülen aşk damlalarının,

sözümden süzülen feryatlara dönüştüğü andayım.

~

Ne aşkıma ne feryadıma gem vurabiliyorum,

hem kim söndürebilir yüreğimde yanan bu alevi?

Karanlıklar içinde yanıyorum,

senden uzak, sana çıkan yollar arıyorum.